Home > Verslagen > 30e marathon van Berlijn

30e marathon van Berlijn

Geschreven door: op Donderdag 30 Oktober 2003, 125 keer bekeken

Opnieuw zijn een aantal P.E.C.-ers naar Berlijn geweest via een verzorgde reis van Ter Beek reizen uit Tubbergen. Ditmaal dus niet georganiseerd door Astrid en Theo Haverkamp die druk waren met hun verhuizing naar het platteland naar hun luxe woonboerderij welke zij konden bekostigen dankzij het vele prijzengeld die ze bij elkaar hebben gelopen.
Vrijdagmorgen vijf uur opstaan want Twan Poelman en zijn Carla wilden mij wel oppikken omdat dit toch op de route lag naar Twente alwaar we in de bussen van Ter Beek zouden stappen.
Om zes uur zouden Twan en Carla bij mij zijn, maar Queen of the Road Hermie kon of de weg naar Twan niet vinden of zij had zich verslapen zodat we pas om half zeven richting Twente gingen inclusief mijn personal coach Ans die ook meeging om ons aan te moedigen. Met zn vijven dus in dat Trabantje van Twan en Carla en een volle kofferbak. Het tweede oponthoud, wegopbreking bij Heino, dan maar een stukje om. Verder gaat de reis voorspoedig, tot in Twente, weer een wegopbreking dit keer met omleiding, en wel zon omleiding dat we niets meer hebben aan de routebeschrijving van Ter Beek. We komen te laat, dat is zeker. Gelukkig heeft Carla een mobiel en neemt contact op met Ter Beek. We zijn in de buurt maar hoe we bij de bussen moeten komen is een raadsel.
Ik heb wel eens van die dromen dat ik me moet haasten om op tijd aan de start te komen bij de marathon. Alles verloopt dan naar wens totdat ik vlak voor de start door het asfalt zak tot aan mn middel, ships weer te laat.
Gelukkig heeft Twan een geweldig idee, dwars door de wegafzetting heen tegen het verkeer in!!!! En het lukte ook nog. Bravo Twan.
De bussen staan er nog, uiteindelijk vertrekken ze een half uur later dan gepland.
John en Ellie van de Geer zijn al in Berlijn met eigen vervoer. Ze plakken na de marathon nog een weekje bij aan. Ellie gaat proberen, ondanks de slechte voorbereiding, de marathon uit te lopen. Voor mij is het de vierde keer dat ik de marathon van Berlijn ga lopen. Ik heb iets met die Duitsers, perfecte organisatie, goed eten en drinken en veel te zien. Toen ik er voor de eerste keer kwam was het hier en daar één grote bouwput met in één blikveld wel honderd bouwkranen. Wat er nu al is neergezet is haast niet te geloven, je moet het gewoon gezien hebben. De architectuur is verzorgd door architecten uit de hele wereld die zich bijna vrij mochten uitleven op een paar richtlijnen na. Op geld lijkt niet beknibbeld te worden. Hoogtepunt voor mij is toch wel het dak dat het Sony Centre en het Mercedes Benz Centre verbindt. Deze bijzondere constructie is ontworpen door een Japanner. Ondanks dat er al veel klaar is, is er nog gigantisch veel wek te verrichten. Bijna alles wat nog met het vroegere Oost-Duitsland te maken had of heeft wordt of afgebroken of ingebouwd zodat het niet meer zichtbaar is.
Met de geweldige bombardementen in de Tweede Wereldoorlog en de afbraak van alles wat herinnert aan Oost-Duitsland krijg je natuurlijk ook wel de kans om er iets moois van te maken. Het ene gebouw is nog fraaier dan de andere. Toch gaat niet alles voor de wind in Berlijn, want 18 % van de beroepsbevolking is werkloos en heeft daardoor een uitkering en zie ze maar weer eens aan het werk te krijgen. Erg krom natuurlijk een geweldige potentie aan werkkrachten ligt met lamme armen uit te slapen, terwijl er zichtbaar zo ontzettend veel werk nog te verzetten is. Het zal wel net zo in elkaar zitten als in Nederland, het werk moet bij hun opleiding passen (pffff). Mijn handen jeuken om ze aan het werk te zetten met behoud van uitkering uiteraard, al is het maar straatvegen, blad harken of zwerfvuil rapen. Niks mis mee !!!!!!!!!!!!!
Vooral de jeugdige werklozen lummelen rond op straat en gaan kattenkwaad tot erger uithalen. Ook dit zie je in Nederland, met dat verschil dat als je opgepakt wordt door de Duitse politie die zeer snel ter plekke is, je nog lang niet jarig bent. Dan laten ze het een tweede keer wel. Die hardere aanpak zou in Nederland ook niet misstaan. Op elk gebied is het hier maar een slappe hap. Met uitzondering van Enschede moet ik bekennen, die hebben wel een keiharde aanpak.
In de achterstandswijk Roombeek waren veel woningen die gerenoveerd of gesloopt moeten worden, maar men kreeg de mensen daar er moeilijk uit. Bengg!!! En daarna de fik erin. In de brand uit de brand zal ik maar zeggen. Wel zielig voor sommigen maar zoals Johan Cruiff al zei elk nadeel heeft zn voordeel, ze kunnen opnieuw beginnen en er iets moois en nieuws weer neer zetten. Zo zijn ze in Berlijn ook een beetje bezig. Misschien een tip voor de gemeente Enschede die Roombeek kan omdopen in Klein Berlijn, maar goed dit terzijde, terug naar de sport.
Voor het eerst in Berlijn een luxe hotel aan de zuidzijde van de stad, u weet wel zon hotel met voor elk lichaamsdeel een handdoek met een zeepje het courtyard Morriothotel heel wat anders dan het Socusenhofhotel (de prijzen ook).
De sportbeurs wordt bezocht, de pastaparty overgeslagen omdat het op een gaarkeuken leek. Lange rijen en wachttijden voor een klefferige hap op een plastic bordje, wel staand opeten!!!! Wel een paar superschoentjes op de kop getikt.
De breakfastrun op zich is gezellig en je kunt even de benen losgooien. Tergend is de hebberigheid van velen, graaien wat er te graaien valt. Er lopen mensen met hele trossen bananen als ontbijt, dozen met yoghurtpakjes etc. asociaal, ik wil daar niet bijhoren.
De dag van de wedstrijd, perfect weer, ongeveer 10 graden Celsius rustig, half bewolkt en wat een massa mensen. De startvakken zijn reeds lang voor het startschot al vol, terwijl er nog veel atleten bij in moeten. Velen komen niet op tijd in het startvak en moeten achteraan sluiten. Ook staan veel atleten in het verkeerde startvak doordat ze een te snelle tijd hebben opgegeven die niet nagetrokken is. Een verbeterpunt voor de organisatie. Het startschot valt; voor velen onhoorbaar, de laatsten komen na ongeveer 25 minuten onder het startdoek door. De commercie wint het van de kwaliteit. Gelukkig is er de chip die de tijden registreert. Veel mensen achterin die niet in hun ritme kunnen komen, wat pas verandert na ongeveer 30 kilometer. Constant oppassen niet gehaakt te worden of iemand op de hielen te trappen. Gelukkig hebben de P.E.C.-ers daar weinig last van. Voor mijzelf geldt een lichte achterstand op het schema. In plaats van 4.10 minuten per kilometer is het 4.18 minuten per kilometer. Na ongeveer 10 kilometer kan ik mijn eigen snelheid pakken en kom heerlijk in mn ritme. Gordel met vier stuks bidonnetjes gevuld met ranja!! bij me om zo de drukte bij de drinkposten te ontlopen. Op de helft van de marathon heb ik de achterstand op mijn schema van 2.50 uur ingehaald. Steeds gaat het nog iets sneller, ik loop puur op gevoel met deze inspanning moet ik de resterende afstand vol kunnen houden. Veel mensen haal ik in, ook de Epenaren die meer voor in het startvak stonden en voortvarender zijn begonnen haal ik bij, blijven even hangen, praatje maken en weer verder. Na de 30 kilometer is de pret voorbij. Concentreren, netjes blijven lopen, let op je techniek, zak niet in, blijf ontspannen, drie bidonnetjes zijn leeg, meer wil ik niet, het staat me tegen. Het lijkt of het tempo zakt, even controleren, makkelijk genoeg elke kilometer is aangegeven. Nee, het is schijn, ik loop nog ruim binnen de 4.00 min per kilometer. 32 kilometer, nu ga ik aftellen nog 10, 9, 8 mis ik en nog meer aanduidingen mis ik. Heb geen oog meer voor mooie vrouwen aan de kant dus deze stimulerende factor is uitgeschakeld, nou dan heb je het beste gehad. Ik keer me helemaal in mezelf, hoor of zie niets meer. Zelfs Ans die met één been op het parcours stond en Hup Harry moet hebben geroepen heb ik niet gezien of gehoord.
Nog steeds haal ik mensen in tot de finish in zicht komt dan beginnen mensen mij in te halen door er een sprintje uit te gooien. Dat zit er bij mij zoals meestal niet in. Ik zie de klok 2.46 uur, belachelijk dit moet een p.r. worden. Ik kom binnen in 2.48.28 uur. De kick is enorm. Daar heb je nu voor getraind. Ik blijf wandelen om niet in een kramp te schieten, eet wat stukjes banaan die ik onderweg gemist heb en drink wat, zoek warme thee, even terug wandelen naar de finish om te kijken of ik nog bekenden zie. Ik herstel wonderbaarlijk snel van de ongeveer 30 marathons die ik tot dusver gelopen heb is dit de op twee na gemakkelijkste. Tot mn grote verrassing en blijdschap zie ik dat Hermie ook al is gefinisht. Dat ze een p.r. van rond de 3.05 uur zou lopen had ik wel gedacht, maar 3.00.16 uur is een verpulvering van haar oude p.r. Zelf is ze ook helemaal uitbundig, wat een feest. Achteraf blijkt zelfs dat het clubrecord van Joke Hendriks, wat al heel lang stond, verbeterd is met 14 seconden. Grote klasse, Hermie.
Ook Twan Poelman loopt een p.r., maar liefst 6 minuten eraf. 3.09 uur. IJzersterk!!
Om het feest compleet te maken loopt Ellie de marathon maar even uit, gezien haar voorbereiding is dit een mirakel. Gefeliciteerd Ellie.
We verlaten het finishterrein en gaan op zoek naar onze kledingtassen en douches. Perfect geregeld allemaal, ze zien ons al aankomen met ons startnummer en de kledingtas hebben ze al in hun handen voordat we bij de vrachtautos zijn waar deze tassen in bewaard zijn.
De douches zijn lekker warm en in ruime mate aanwezig. De zon breekt door en de temperatuur loopt op tot 20 graden Celsius. Het grasveld is groot, schoon en droog dus het is goed rusten, zeker met een biertent in de buurt waar gratis bier te halen is. Koel en dorstlessend met veel koolhydraten. Dit is het!! Hier doe je het voor!!
Proost.