Competitie eerste divisie boeit niet meer
Geschreven door: op Maandag 23 Mei 2005, 144 keer bekekenWe schrijven 1993. Ik mag als tweede verspringer voor het eerst meedoen aan de senioren competitie in de eerste divisie. We vertrekken met 22 atleten en 18 man publiek in een grote reisbus naar Leiden. De bus gonst van de gesprekken, de bespiegelingen zijn niet van de lucht. Enkele gangmakers kloppen het opgewonden sfeertje nog verder op. De ploegleider gaat iedereen één voor één langs met de prognose. Voor mij staat er 6.50m op papier. Dat is haalbaar, de trainers laten een beginneling niet zonder bandjes zwemmen. We gaan voor een pr score van 19.600 punten. Op het veld weet ik niet waar ik moet kijken, zoveel actie vindt er plaats. Ik schreeuw mijn longen schor om mijn clubmakkers vooruit te branden. Zelf spring ik 6.57m en scoor daarmee zo’n beetje het laagste puntenaantal van de dag. Maar de coach geeft me een schouderklopje en zet een plusje achter mijn naam: puntenwinst! Uiteindelijk scoren we iets van 19.660, goed genoeg voor een plek in de promotie poule. Dat wordt collectief gevierd bij de plaatselijke Chinees. Wat een sfeer, wat een onderlinge binding! Atletiek is de hemel, maar competitie is het paradijs!
Als ik dit schrijf wordt ik bevangen door nostalgie; de tranen springen me haast in de ogen. Hoe anders gaat het er nu, anno 2005, aan toe. De eerste divisie is geen schim meer van zichzelf. Bedreigd door het uitsterven van het fenomeen clubliefde en uitgehold door de ene na de andere desastreuse maatregel.
We zitten nog steeds in de eerste divisie en opnieuw is de bestemming Leiden. s’Ochtends vroeg op de parkeerplaats staat er een armzalig clubje van zeven atleten, twee ploegleiders en een vriendin. Er is een uur eerder al een auto vertrokken met drie vroege vogels. Geen bus, geen bespiegelingen, geen gangmakers en geen prognose. Slechts wat loshangend zand dat schoorvoetend op weg gaat naar een schijnbaar verplicht nummertje. De ene helft van ons tienkoppige competitieteam interesseert het geen zier wat de anderen er van bakken. De andere helft was te druk met zichzelf in de weer om oog te hebben voor de prestaties van clubmakkers. Het volgen van de diverse onderdelen bleek sowieso schier onmogelijk, want er was in geen velden of wegen een scorebord te bekennen. De wedstrijd zelf was volkomen sfeerloos, de microfonist volkomen onverstaanbaar, de geluids installatie om te janken, muzikale klanken waren ver te zoeken, er was geen serie-indeling op tijd en er heerste een schrijnend gebrek aan interactie met andere teams.
Na tientallen jaren eerste divisie en drie jaren ere divisie valt voor ons waarschijnlijk het doek. Natuurlijk, we gaan in Zwolle alle zeilen bijzetten om degradatie op onze thuisbaan te voorkomen. Maar is het niet dit jaar exit, dan toch zeker volgend seizoen. Nu er uit de ere en eerste divisie tien ploegen zijn weggesneden, kan onze vereniging het hoofd gewoonweg niet meer boven water houden. We staan vast op de laatste plaats, degradatie naar de vergaarbak van 113 (!) tweede divisie ploegen dreigt. Ach, boeien! Daar voegen we ons straks bij het eerste vrouwen team en het tweede mannenteam van onze vereniging. Dat wordt weer lekker aanmoedigen, gangmaken en bespiegelen! De oude vertrouwde puntentelling geldt weer en de prognose wordt in ere hersteld. Een geruststellende gedachte: Van de 113 ploegen promoveren er maar twee naar de eerste divisie dus daarin keren we gelukkig nooit meer terug!
Reacties
Er is nog niet gereageerd op dit onderwerp
